Bakla

(Vicia faba)

Baklagiller familyasındandır.60-150 cm boylarında az dallı bir yıllık otsu bir bitkidir.Gövdeden ve dallardan kısa saplı yapraklar çıkar.Çiçekleri genellikle beyazdır.Yaprakların kolyuğundan kümeler halinde çıkan meyveler uzundur.Tohumları büyükçe ve yassıdır.Sebze olarak yenen taze meyveleri ve kuru tohumları için yetiştirilir;ama aynı zamanda bir hayvan yemidir.

Baklanın tarihi çok eskilere gider.Eski Yunan da mısırda romada ,İbraniller arasında bilinen ve sevilen bir sebzedir.Güney Amerikalı  Kızıldereli kabilelerinden Navojolar baklayı kısırlığa karşı kullanılırlar ;bakla yiyen hanımın kız çocuk doğuracağına inanırlardı.

Ülkemizde neredeyse hemen her bölgede yetiştirilir.Taze bakla üretiminde Antalya ,İçel,Aydın gibi Akdeniz ve Ege illeri öyleyken ,kuru bakla üretiminde Çanakkale ve Balıkesir illeri ilk sıraları alır.Seracılığı saymazsak taze baklanın pazarlarda yada manav tezgahlarındaki ömrü 1-2 ayla sınırlıdır.

Bitkisel proteinler ve karbonhidratlar açısından zengin bir bitkidir.Demir,kalsiyum,sodyum,potasyum,fosfor gibi minerallerle birlikte A,B1,B2,C vitaminlerini içerir.

Taze bakla ,çiçekler ve hatta çiçeklerden elde edilen yağ çok şifalıdır;Böbrekteki kum  ve taşları düşürür.Bunun için 5 gram bakla çiçeği 100 gr sıcak suyla demlenip günde birkaç kez içilir.Taze baklada aynı etkileri gösterir.

Yine bakla çiçeklerinin 24 saat kalaylı bir kazanda kaynatılmasıyla elde edilen yağ soğutulup sabah akşam birer yemek kaşığı içilirse böbreklerdeki kumlar ve taşlar düşer.

Kuru baklanın da güçlendirici ve balgam söktürücü idrar arttırıcı etkileri vardır.Bunun için tanenin üzerindeki ince kabuk çıkarılmalı haşlanmalı ve püre yapılıp yenmelidir.

Bunların dışında baklanın çiçekleriyle yeşil kabukları romatizma ağrılarına ,siyatiğe,lumbağoya,karaciğer ve nefrit sancılarına idrar yolları rahatsızlıklarına iyi gelir.